منفعت طلب

امشب از خودم بدم اومد. منم یکی هستم مثل بقیه که وقتی پای منافعم میون باشه ترش میکنم. با خودم فکر کردم که خوبه دیگه همیشه از این به بعد همه چی گردن ماست. همه خرج ها... همه مریضی ها...
بعد از خودم بدم اومد.خونه خودمم همیشه این شکلی بوده، همیشه فکر کرده هرکسی که چه جوری شونه خالی کنه و در بره. همیشه حرف این بوده که چرا من؟ چرا همیشه من؟
نتیجه اش شده کلی کمی و کاستی و مرض و ضرر...
هنوز خیر و شر درونم دارن گیس و گیس کشی می کنن ولی صلاح اینه که من از خودم بگذرم...
همیشه ، تو تمام این چند وقت ، تا خواستم برای خودم برنامه بریزم و نقشه بکشم یه اتفاقی افتاده که نشونم بده سهم تو نیست. مال این شخص سهم تو نیست. بهش چشم نداشته باش...
کی می دونه؟ شاید خودشم سهم من نباشه...
چند روز پیش خواهر گرامی گفتن تو همیشه اخمویی... تو خودتی.... این رو صورتت تاثیر گذاشته که به نظر سنت زیاد میاد...
البته جدی نگرفتم ولی بیراه هم نمیگه. وقتایی که بهونه ای برای شاد بودن نیست یا ذهنم درگیره با میت از قبر بلند شده تفاوتی نمیکنم.
با اینکه بهم گفته بهم تکیه کن... من شوهرتم، ولی یه حسی همیشه هست که میگه غم هام همیشه رو دوش خودمه... غمهام و فکرهام...
واقعا بد سنگینن...
خدایا جورش کن، این بشر گناه داره. نذار که دوباره زیر بار قرض جدید کمرش خم بشه.
من چیزی نمیخوام فقط هواش رو داشته باش و سلامتی مادرش رو برگردون. این خوشحالش میکنه... من ایمان دارم...
خدایا کمکمون کن. جز تو کسی رو نداریم...
(-_-)